Friday, 1 May 2020

Jack





‘Ieuw, ieuw, ieuw.’ A screeching sound penetrates my brain, I am not quite sure what it is. It is definitely an annoying sound and I feel I need to remember what makes this sound. What is wrong with my brain? I shake my head and try to ignore the sound. ‘Pjieuw, ieuw, ieuw’, that doesn't help. My fingers grab something, something I am lying on, sand, it feels like sand. The emptiness in my head seems to be disappearing. My eyelids feel heavy, I want to see where I am, what did I get myself into? I smell a familiar odour, the salty air of a beach. Damn it, I'm on the beach and that annoying sound comes from the ever shrieking seagulls. The muscles of my eyelids feel tight as I try to open my eyes, I can see small slits, yes I am lying on the beach, my face turned towards the city. I vaguely see the edge of the sand, where the grass starts to grow and rises to Murdochs Lane. Behind the old houses, the new city rises, high towers that reach out to the sky. And seagulls everywhere! Both in the old town and the new city, as if those beasts have decided that they will continue to honour the name of the city anyway, Golspie, meaning Seagull in the old language.

My city! As I open my eyes and scramble up, it feels like someone has opened a lock in my brain. My memories wash into my consciousness like a tidal wave. I know who I am again, Jack. Jack MacNicoll, scientific guinea pig. No that's not fair. A scientific staff member of The Golspie International Institute for Brain Development established from a small branch of the Alzheimer's Scotland Company. Now, this institute is of the most important ones in the field of brain research, not so much due to the intellect of the Scots, unfortunately, but to the flow of Asians who came to Scotland entirely unexpectedly after the Brexit. I feel still a bit wobbly on my legs, shaking the sand off my clothes and walking away from the beach towards Murdochs Lane. The city planners have not quite succeeded in turning the dilapidated character of the street into a believable nostalgic look. Fortunately, it is a bleak November day, so there are not many tourists on the beach. I am aware that I must be a strange sight, wearing my work clothes on the beach. I am glad nobody seems to notice. It is cold today, the wind is tugging on my thin tunic. How did I get here? Something must have happened! Something traumatic? That could explain why I do have my long-term memory back but haven’t got a clue what happened to me recently. And yes, there it is again. I still feel something strange, I cannot say exactly what it is, it is a kind of emptiness in my brain where something else should be.

I slowly walk the narrow streets of Old Town, past the Countess of Sutherland Memorial Fountain that marks the boundary between the old and the new city. Fortunately, there is a TubeStation, where a Vessel passes by every few minutes. Meanwhile, my teeth are chattering, while I embark in the first Vessel that is available and I am giving ‘home’ as a destination because I just don't want to go back to work now. I have to find out what happened first. Thanks to my job, I have a premium subscription to the Vessels, which means that I will be taken home without any stops or fellow passengers. It also means that I am dropped off on the 11th floor on the green area stretching in front of the door to my apartment. I hear the creaking of the wooden building that gently moves back and forth in the wind. After all these years I am still not used to it. I put my hand on the front door which then gently slides open. It feels cold in my apartment, not strange because otherwise, I am never home at this time of day. The hauling wind slips through the ventilation slots that ensure a healthy indoor climate. I feel dizzy and collapse on my couch, which softly folds around my body and glows hot. I immediately feel safe and secure.

"Do you want another fragrance?" My house asks.
"No, don't bother, it's okay. But turn up the heat a little and turn the oven on, I'm hungry."
"Okay," my house says. My house isn't much of a talker, but now I regret my settings, I could do with a chat.
"Hey house," I say, "can you adjust your settings? I need a chat. "
"I could call your girlfriend?"
Hey, my house is not really social.
"No, please don't." I don't feel like having a difficult conversation with my girlfriend, who will immediately start worrying when I tell her I found myself out of nowhere lying on the beach.
"Okay," says my house. "One moment, I'll adjust myself."
The lights in my apartment flicker on and off, my smart house has its occasional glitches. I am not sure if that is due to a technical failure or if the house just likes to occasionally be a little bit of a jackass. Somewhere in those settings, something is not entirely set right.
"Hello Jack, how are we feeling today? Did you do anything special today, want to tell me about it?" An exaggeratedly cheerful voice, which I do not appreciate. Yes, really, I don't think it's the technique that fails, my house has a nasty sense of humour.
"Not good, I am not feeling well, at all, but please, please, dim your enthusiasm a little."
With a sonorous low voice, my house starts the conversation again.
"Jack, how are you? What can I do for you?'
Oh well, you know what, never mind, I don't feel like talking to my house anymore. Not about what happened to me.

"Bring me coffee, the real stuff, not that cheap fake coffee."
A little later a table rolls over to the sofa with a steaming cup of coffee on top of it.
"Thank you," I mutter. With the hot cup of coffee between my hands, images from the past hours flow back to me. First, I hear the shrieks of the seagulls again, which slowly changes into the squeaking of machines. Instead of the sand of the beach or the soft upholstery of my couch, I feel the fabric of a treatment table, in the special experiments room of the hospital, which is a part of our institute. I remember myself lying on the treatment table, my head wedged between hard cushions and a band pressing on my forehead. It is not painful, but certainly uncomfortable. That feeling was gone quickly though, anaesthesia. Yes, that's it, I was sedated! I had asked for it myself, this was part of an experimental treatment, that is what happened. I asked to have my brain uploaded, adjusted and downloaded again. Aiming for a completely improved brain with all the knowledge of neuroscientists from all over the world! Or at least, that was the intention. But how did I end up from that treatment room on the beach? And where is that knowledge now? I only feel emptiness, as if I stumble into a black hole and fall into an abyss when I try to think about that knowledge. And why did I want that anyway? I move my thoughts around in my mind, slowly to the edge of the black hole, it feels slippery, almost as if it is a physical hole instead of a mental hole. What do I actually want at all?
I was cold recently and now I'm warm, that's nice. I wanted a boost to clear my mind, that still feels unpleasant, a little frightening indeed!

'House?'
"Yes, here I am? What can I do for you?" That sonorous low voice again.
"House, who am I?"
"Jack MacNicoll, son of Ryan MacNicoll and Selise MacIntosh, partner of Grace Chen ..."
"OK, house, but who am I? What do I want?'
"A cup of coffee and something to eat in the oven."
Oh yes, that oven, I had already forgotten.
"Turn off the oven. But seriously house, what do I want? What are my ambitions?"
"The oven is out, do you want to eat something else?"
"Really house, I've been living here with you for quite some time, you know me, what do I want?"
"Your favourite temperature in the house is 19.8 degrees in winter and 22.3 in summer. You like to shower at 8:38 in the morning and sometimes in the evening ...”
"Stop it house, what is it that you actually want for yourself?"
"Another name ..."
'Hey?'
"You always call me house, I honestly don't like that. As if I don't have a personality. I call you Jack, right? And not human?"
Pff, a self-learning house. I knew it, my house is just a jerk sometimes! Nothing badly functioning techniques, just a jerk and moody.
"I didn't know that," I mutter.
"What do you say?" Now the voice sounds irritated.
"OK house, what do you want me to call you?"
"Céad Míle Fáilte".
'What?'
"Come on Jack, you're Scottish aren’t you, it means a hundred thousand times welcome! You should know that!"
"Sorry house, excuse me, I'll call you Miles."

The coffee table spins at high speed away from the couch, luckily the cup is empty because otherwise, the coffee would splash all around. I suddenly hear the tap running in the kitchen.
"Miles, that's a nice name, right? Miles? House?'
The coffee table rolls back slowly, the tap is closed again. But Miles doesn't say anything anymore. I sit on the couch, straight up now and look in front of me. The feeling of emptiness remains. Should I call my girlfriend after all? But what do I want from her? Why is she my girlfriend? I think of the warmth of her body, I remember her smile and the conversations we have. Nice conversations, but also arguments that are mainly about things that we want, plans that we make. Strange, I remember the feeling of the quarrels, the loud voices, the agitated movements, but I no longer know exactly what it was all about. So no, I won’t call her, that might cause an uncomfortable conversation. I am not in the mood for that.

The black hole in my brain presents itself to me again, as if it wants me to look into that abyss, it has to do with those arguments, I know for sure! It has to do with wanting. But when I start to think about that, I don't get much further than very basic feelings. I want to get rid of the sand that is still in my hair and tickles between my clothes. I don't want my house to sulk about his name. But there must be more than that. What do I want? I want to know what happened exactly, yes I certainly want that. That is something from the past. I want to go to the International Institute for Brain Development soon, but not yet, to find out what went wrong. Because something has undoubtedly gone wrong. But then? If I know what went wrong? I'm trying to get a grip on it. It is like a black tentacle from the hole in my brain reaches out to me. I shiver. I just don't want to think anymore.
I get up from the couch, shed my clothes one by one as I walk to the shower. Fortunately, I still have a water shower, water scarcity has not yet reached the city of Golspie.
"Miles, please give me water power 27 and temperature, oh well you know ..."
The shower starts and I step into the water, it feels blissful, the warm water that caresses my skin at just the right strength.
"From now on, I'd rather have you just call me House again," Miles grumbles, my house.
From now on, that sounds strange, from now on, what does that mean? The black tentacle slides in my brain, I can almost grab it. Then it slips away again. Something is very wrong with me.

Monday, 25 February 2019

The white-haired girl

It was all about the girl, the child with the white hair, not blond, not even remotely blond but really white. Her hair matched her very pale skin and her light blue eyes. The was something strange about this girl. She was born from an egg, like a bird. I don’t know how we knew, because she never told us. She didn’t tell us anything, she had ways to make us know things.

On this cold and frosty morning, she called us to her house, although she didn’t really call and we didn’t know her. Maybe she summoned us, I don’t know. We just felt we had to get up early, it was still dark. We had a strong urge to get out, out of bed and out of our comfortable house. We just walked on, hardly speaking, not even looking at each other. The pale winter sunlight was trying to break the darkness when we saw the house, long shadows of the bare branches belonging to the surrounding trees reaching out to us like hands.

It was a big wooden house, wooden floors and a fireplace in every room. The girl's guardian welcomed us in like she was expecting us. We were sure she wasn’t the girl’s mother, she seemed to be old with dark piercing eyes looking at us from a wrinkled face. She made me feel uneasy and unwilling to talk to her. I didn’t trust her, but we followed her around the house and into the room with the white-haired girl, where she left us alone.

The girl was sitting in the middle of the room, on the wooden floor, opposite the fireplace. The room was empty apart from a pile of blocks. She was carefully putting one block on another, although she was really too old for this game. It was a strange contrast, this bleak child, dressed in a simple off white dress, with her snow-white hair and big pale blue eyes, playing with the colourful blocks. We tried to talk to her, but she put her finger on her lips and urged us to go on to the next room.

There was a big white egg in this room, it’s scale broken and partly lying next to the egg, which was still in shape. The broken scale was like a window in the egg, allowing is to look inside. Carefully we tiptoed to the egg, afraid to touch it. When we looked in, we saw a woman giving birth, not to a baby, but to a full-grown girl, a white-haired girl who looked too old to play with blocks. What kind of place was this? We tried to get back to the room with the other girl, but all we could do was go on until we reached the front door. We heard the footsteps of the guardian coming towards us and didn’t want to wait.

While we ran from the house, fully enlighted by the sun by now, I looked back. Behind one of the windows appeared a face, a girl with very blue eyes like two beams of light in a pale face, surrounded by white hair, real white, not blond. I hesitated, wanted to go back, but my mate took my hand and dragged me from the scene. I was never able to find that house again.

Saturday, 1 December 2018

Oude zielen

Geschreven voor 'Eindhovens Schrijftalent' 2018
Thema Eindhovense Geschiedenis


Hard en koud word ik genoemd. Misschien word je dat vanzelf als je zoveel hebt meegemaakt als ik. Alsof alle ervaringen langzaam indikken en verharden, je flexibiliteit verhardt. De scherpe randjes slijten, maar ook je ziel. Zielloos, vinden ze me. Ach, wie weet wat werkelijk bezieling is? Weet jij het? Ik observeer en zie het allemaal gebeuren en weet dat aan het einde ik er nog steeds zal zijn en jij waarschijnlijk niet.

Mijn eerste herinnering? Ik brak en viel, in het water van de Dommel, waar ik lang bleef liggen. Koud en eenzaam zonk ik langzaam weg in het moeras, de bodem nergens voelbaar. Net voor ik kopje onder ging werd ik eruit getrokken door passanten en te drogen gelegd in de zon. Bewonderend werd ik bekeken terwijl ik de warmte en energie van de zon in mij opnam en mij steeds beter voelde. De passenten bleken kanunniken van Sint Augustinus te zijn, onderweg naar hun nieuwe klooster. Ze hadden medelijden met me en ik werd opgenomen in hun klooster. Ondanks hun goede zorgen kon ik daar niet aarden en voelde me al gauw vergeten, in de hoek gelegd. Ik wilde me niet schikken in het kloosterleven en ging niet naar de mis. Ze dulden mij, maar mijn roeping kon ik daar niet vinden. Toch bleef ik langer dan ik wilde, waar kon ik anders heen? Ik vreesde dat ik gedoemd was de rest van mijn leven in het klooster te slijten, tot de dag dat ik gezien werd door de bouwmeester van Jan van Schoonvorst. Hij zag kwaliteiten in mij die de monniken over het hoofd hadden gezien. Hij prees mijn stevige houding en uithoudingsvermogen en wilde mij graag meenemen. Ik liet me uiteraard van mijn beste kant zien en kwam zodoende bij hem in dienst. Jarenlang heb ik trouw voor hem gewerkt, een hoeksteen van de samenleving. Mijn belangrijkste taak was het verstevigen van de vestingwallen, die meerdere belegeringen moesten kunnen doorstaan. Ik was gelukkig, en dacht dat ik mijn roeping in mijn leven gevonden had.

Wat een verdriet heb ik gehad van het afbreken van deze wallen na het beleg van Eindhoven, in 1583. Ik weet het nog precies, steen voor steen werd neergehaald. Natuurlijk, het was goed dat het beleg voorbij was. Het feit dat de burgers zich veilig konden voelen was natuurlijk belangrijker dan mooie vestingwal. Maar na het neerhalen van de wallen voelde ik me nutteloos en wederom vergeten, grijs en oud, en afgedankt.

Mijn hele levensverhaal? Wil je dat echt horen? Nee, dat ga ik je niet vertellen. Dat is trouwens saai en langdradig en het zou je maar vervelen. Je zou het denk ik niet begrijpen, alhoewel je veel begrijpt. Teleurgesteld in het leven trok ik me terug in de natuur. Daar deed ik mijn best zo min mogelijk op te vallen. Dat lukte me goed, ik heb niet veel nodig. Op een vaste plek onder mijn boom zag ik de seizoenen aan mij voorbij trekken. De eerste lente kwam, daarna de zomer, de herfst, de winter en weer de lente. Keer op keer vielen de bladeren op mijn hoofd, ik liet ze meestal liggen, de wind blies ze er wel weer af. De zon verwarmde me, regen stroomde langs me heen, de sneeuw liet me koud. Het kon me allemaal niet veel meer schelen. Af en toe bood ik steun aan vermoeide reizigers. Soms vertelden die mij verhalen over wat er in de wereld gebeurde. Vaak begreep ik niet goed waar ze het over hadden, stoommachines, automobielen, elektriciteit. Een hele zomer lang zocht een verliefd stelletje de schaduw van mijn boom op en kwam naast mij zitten. Ik verwonderde me over de hoepelrokken van de vrouw en de stijve boord van de man, wat ongemakkelijk. Ik verwonderde me ook over hun preutsheid, dat was in mijn jonge jaren wel anders. Maar goed, tijden veranderen, of misschien was het mijn aanwezigheid. En tijden blijven veranderen, de hoepelrokken verdwenen, blote benen verschenen. Van preutsheid was ook geen sprake meer, ik vond het allemaal best. Ik hoorde verhalen over de opkomt van de industrie en het verval, de opkomst van de kenniseconomie die vast ook wel weer zal vallen. Onder mijn boom werd gezucht, gehuild, gelachen en ik hoorde het allemaal aan.

Jaren bekeek ik het leven van anderen vanonder mijn boom en zag het aan mij voorbijtrekken. De natuur leefde met mij mee, de bladeren vielen, de gevallen bladeren rotten weg en nieuwe lagen vielen. Vogels bouwden nesten en broedden eieren uit. De jonge vogels vlogen uit en bouwden nieuwe nesten, of ze vielen te pletter, het was mij om het even. Alles leek steeds sneller te gaan, oude bomen vielen om en nieuwe bomen groeiden. Zelf mijn eigen boom woei om tijdens een hevige storm. Er is geen nieuwe boom voor terug gekomen, het werd lastiger mij schuil te houden en op gegeven moment werd ik ontdekt. Tegen mijn zin in werd ik meegenomen, relocatie noemden ze dat. Net als in het begin van mijn leven werd ik naar een klooster gebracht, dit keer het Clarissenklooster vlak bij de Dommel. Daar zouden daklozen worden opgevangen. Maar het bestemmingsplan werd gewijzigd hoorde ik, terwijl ik geduldig in een hoekje voor de poort lag.
Daar lig ik nu, op deze hete nazomer dag in september. Ik ga bijna schuil onder het plastic wat zich in deze winderige hoek verzamelt. En dan kom jij aanlopen! Je hebt me horen roepen, ben je de enige die mij kan horen? Je haalt me onder het vuil vandaan en tilt me op.
‘He, bah joh, laat liggen!’ roept je moeder.
‘Maar kijk, mam, hij past perfect bij mijn hut! Mag ik hem meenemen?’
Je moeder zucht, jij kijkt haar aan met je grote bruine ogen. Je moeder zucht opnieuw, ‘OK vooruit dan maar.’
Jij zucht ook, onder mijn gewicht, en kijkt naar mij met je mooie ogen die dwars door me heen lijken te kijken.
Heel zachtjes fluister je, ‘Je bent prachtig, dank dat je me geroepen hebt. Ik wist het wel, stenen hebben ook een ziel.’




Thursday, 4 January 2018

So much better than this

A very dark story, partly inspired by an image from a dream.


The blood is still streaming down the street, three weeks after it happened. I wonder if they kill a pig every day to keep the memory fresh. The dark red fluid sticks to my feet and makes it hard to walk, but I have to be here. It is night and my house is just around the corner, uphill. The darkness turns the blood to black while I scuffle around the corner, my back towards the walls. I have no wish to be seen, not after what happened here. The smell is abhorring, nauseating. I keep my nose covered, only my eyes could betray me if anyone looked closely. But there is no one around, this place is tainted by its events. ‘We are better than this, so much better than this!’, the voices keep running around in my head. I’m almost there, nobody here. Yet I hear a soft whining sound from inside the house, almost inaudible. She waits for me.

I see the bloody streaks on the doorknob, smears made by my hands, three weeks ago. Fingerprints for the police if they would be interested. They are not. They leave this neighbourhood alone, there is no justice here, only survival. The door is still unlocked, my bloody footprints going in and out on top of each other from my recent visits are leaving a trail. I don’t dare to come every day, but as often as I can, because she needs me. She has always needed me, that is how it happened. She was sitting in a corner, beaten and frightened. My family kicked her and were yelling at her. ‘We are better than this!’ I shouted at my brother and sister. They just laughed. My mother told me to shut up and my father asked me if I would like to join her. ‘So much better than this,’ I whispered while I sneaked away, upstairs to the relative safety of the first floor. Another kick, more laughter, she screamed, it sounded almost human. Human! Those people downstairs, they should have been better than that.

‘Stop it!’ I shouted from the top of the stairs. My brother took two steps up and I ran for the bathroom and locked the door, trembling. I closed my eyes and saw her sitting in the corner, downstairs. Her green eyes big with fear, not able to defend herself. All she had was me. Sitting on the floor, my back against the door I suddenly saw it. It must have fallen down and slid under the cabinet, my brothers missing knife. He had beaten up my sister over it, claiming she had stolen it, which wasn’t so far from the truth. Lying flat on my stomach I could just reach it, it made a clicking sound when I opened it. Something shifted, I didn’t feel so small anymore, nor frightened all the time.

‘We are better than this! You have to stop it!’ Again I was standing on the top of the stairs. This time my father came out and laughed when he saw me standing there with the knife held high. Good, I thought, he is the biggest shit of them all, he is first. I took a leap and landed on top of him. He was totally surprised, didn’t see it coming. The knife was sharp. The first pool of blood appeared at the bottom of the stairs. He didn’t even make a sound. The sudden silence alarmed my mother, who came out of the room next. She was second. She tried to scream, but all she made was a small puffing sound. ‘We are better than this,’ were my last words to her. I looked around the corner of the living room door and saw my brother, totally absorbed in his wicked game, trying to lure the little one out of her corner. My sister turned around and saw the blood, a little pool of red creeping inside the living room from under the half-open door. And then she saw me, sliding in, blood dripping from my hand, from the knife, dripping down my arm and making a trail while it dripped from my elbow to the ground. Even she was caught by surprise. ‘What the devil…’ ‘So… much… better… than… this…’
Every word emphasized by a stab. 

That alarmed my brother, I didn’t have time to finish my sister off properly. My brother was a real nasty job. He turned around and went for me, almost knocked me off my feet. I ducked underneath, finally having the advantage of my small posture, making a nasty slash at the inside of his knee. He stumbled, that was all I needed. After him, I finished off my sister. I looked her in her fading eye. ‘You! You, you both, really, really should have been better than this.’
I wept a bit and tended to my little one in the corner. She was still afraid and wouldn’t leave the corner.

There was so much blood, it streamed through the crack in the wall into the street. The bloodstream alarmed the neighbours. While I was hiding upstairs, they came in and took the bodies away. I don’t know what they did with those, probably sold them. After it all happened, I couldn’t stay in the house, just couldn’t. But she wouldn’t move, couldn’t move, she was hurt. I had to leave her behind.

So I come here, like a thief in the night, as often as I can and take care of her. Feeding her, tending to her wounds. I think she is getting better, but still in pain. She is so much better than they were, so much more loving. When she looks up to me with her big green eyes and purrs when I feed her, I know she is my only friend. My family said I just imagined her, but I know that is just a lie. They were all liars, vicious liars. People should be better than that. 

Saturday, 11 November 2017

Schemering

The 2017 Contest for 'Eindhoven's Schrijftalent' focussed on stories about light. My story about a man who gets totally frustrated about a street lamp got rewarded with a nomination. As it was a Dutch contest, the story is also in Dutch.



Dus nu is het altijd schemering, nooit meer nacht, denkt hij. Hij kijkt door zijn slaapkamerraam naar buiten. De straat is heel mooi geworden, wat weinig parkeerplaatsen, dat wel. De stoep valt tegen, deze is smaller geworden, waardoor de buurtbewoners onbedoeld elkaars huiskamers binnen kijken en de bakfietsen werkelijk niet meer op stoep kunnen staan. Hij had zo gehoopt dat met de nieuwe bestrating ook het lantaarnlicht zou worden aangepast. Hij haatte het vuile groenige licht dat ’s avonds de straten bescheen, ziekelijk, een sfeer scheppend die in een horrorfilm niet zou misstaan. Dat zou toch beter moeten kunnen in een stad die de lichtstad van Nederland genoemd wordt, de bakermat van de grote gloeilampenfabriek. Producten Hopeloos Iedere Lamp Is Praktisch Stuk grapten ze in zijn jeugd. Hij is een echt Philipskind van hoogopgeleide ouders, de techniek zit hem in het bloed. Zijn beide ouders hebben iets met research gedaan en het was niet meer dan logisch dat hij na zijn studie aan de Technische Universiteit op de High Tech Campus ging werken, research uiteraard. Mistroostig staart hij over de straat, in het felle licht van de nieuwe straatlantaarn.

Hij heeft een hekel aan veranderingen en is blij dat hij zijn hele leven in dezelfde stad heeft kunnen blijven wonen, alhoewel de stad zelf hard aan het veranderen is. Zelfs zijn eigen kleine buurtje, waar eerst de sociale huurwoningen verdwenen en vervangen werden door blokkendozen en nu zelfs de straat waar hij woont een grote opknapbeurt heeft gekregen. Gek van het lawaai werd hij, blij dat hij kon vluchten naar zijn vertrouwde werkplek op de High Tech Campus. Ook zijn werk is veranderd. Waar hij vroeger in alle rust kon werken, wordt hij nu gedwongen regelmatig vergaderingen bij te wonen, presentaties te geven en zelfs met anderen samen te werken. Anderen die totaal niet begrijpen waar hij mee bezig is, gewoon omdat ze de materie niet beheersen.

Daar wil hij nu niet over denken, hij wil slapen! Hij houdt van regelmaat en rust. Half 12 naar bed en half 8 weer op, iedere dag, ook in het weekend. Een wekker heeft hij niet nodig, hij wordt altijd vanzelf precies op tijd wakker. Zeventien dagen geleden werd hij bruut gewekt door herrie onder zijn slaapkamerraam, 7 uur ’s ochtends! De stratenmakers waren weer terug. Met veel kabaal werden enkele stoeptegels rondom de lantarenpaal gelicht. Zou het dan echt gebeuren? Zou hij eindelijk van het groenige licht verlost worden? Nou vooruit, daarvoor wilde hij wel een keertje eerder opstaan. Door zijn openstaande slaapkamerraam hoorde hij de buurman mopperen op de statemakers.
‘Jongens, jongens, kan het wat zachter, ik schrok me rot!’
‘Nou meneer, we hadden er nog aan gedacht bij u aan te bellen, maar we wilden u niet wakker maken.’

Alsof we niet wakker zouden worden van het lawaai, had hij gedacht, de sukkels. Hij was die ochtend iets eerder dan normaal naar zijn werk gegaan, wat hem verbaasde blikken van zijn collega’s had opgeleverd. Hij zei maar liever niets en trok zich terug op zijn werkplek. En ’s avonds stond het ding er, de gloednieuwe lantarenpaal. Wat was hij blij geweest, tot het avond werd. Het leek alsof er een schijnwerper op zijn huis gericht stond. Lange schaduwen vielen door zijn lichte gordijnen heen zijn woonkamer binnen, zijn gang, en zijn slaapkamer.

Nu ligt hij met de gordijnen dicht, de nieuw opgehangen verduisterende rolgordijntjes er extra voor, in de schemering, om half 3 ’s nachts, klaarwakker! De zeventiende nacht zonder slaap. Na de eerste nacht had hij meteen een melding bij de gemeente gemaakt die keurig antwoorde met een mailtje; “Bedankt voor uw melding. Wij proberen het probleem zo snel mogelijk te verhelpen. De afhandelingstermijn van uw melding is afhankelijk van het soort melding en eventuele materialen die besteld moeten worden. Als u uw contactgegevens heeft ingevuld, krijgt u van ons een bericht zodra het probleem is afgerond.” Niets meer gehoord natuurlijk.

Een rat legt na drie weken zonder slaap onherroepelijk het loodje, denk hij. Hij wil die gedachten stoppen, maar merkt dat hij steeds meer moeite heeft om zijn gedachten te controleren. Op zijn werk is hij afgeleid, humeurig, snauwerig, wisselvallig. Hij die altijd de stabiliteit zelve is, voorspelbaar in alles wat hij doet. Hij is al twee keer eerder naar huis gegaan en drie keer na de lunch, met zijn hoofd op zijn opgevouwen armen, zittend aan zijn bureau ingedut. Gedachten malen door zijn hoofd, hij draait en draait, trekt een kussen over zijn hoofd om het licht buiten te sluiten, maar krijgt het benauwd en gooit het kussen door de slaapkamer. Grommend komt hij zijn bed uit en kijkt in de spiegel waar hij een vage schim ziet. Zijn bril ligt nog op het nachtkastje. Ach wat, hij wil zichzelf helemaal niet zien, hij wil slapen.

Krabbend op zijn hoofd loopt hij de kamer uit, de trap af naar beneden. Hij schenkt zichzelf een groot glas rum in, in de hoop dat het hem helpt in slaap te vallen. Hij is geen drinker, maar tot zijn schrik ziet hij dat de fles al bijna leeg is, de fles die al maanden meer dan halfvol in zijn kast stond. Hij neemt het halflege glas mee naar boven, stapt weer in zijn bed, gooit de rum in een grote slok in zijn keel en bedwingt de tranen in zijn ogen. Hij kan wel huilen! Hij wil alleen maar slapen, is dat zoveel gevraagd? Op een avond stond hij met één van zijn stenen schaakstukken in zijn hand voor het open slaperkamerraam. Hij had bijna gegooid, maar bedacht zich dat de lamp dan gewoon weer vervangen zou worden.
Enkele uren later schrikt hij wakker, hij is kennelijk uiteindelijk toch in slaap gevallen, dat is in elk geval iets. De mist in zijn hoofd lijkt wat opgetrokken, vervangen door een vaag kloppend gevoel aan de zijkant van zijn hoofd, dat dan weer wel. Tijd om zich te scheren heeft hij niet meer. Als hij zijn bril heeft opgezet en in de spiegel kijkt om zijn haren te kammen schrikt hij van de man die hem aanstaart, roodomrande ogen, een stoppelbaard, een getergde blik in zijn ogen. Snel wendt hij zijn blik af, loopt naar de kamer, pakt zijn tas van de tafel en gaat de deur uit. Inmiddels is het echt licht geworden en de gehate lantarenpaal is uit.

Zijn elektrische auto begroet hem iets verder in de straat met een piepje en knipperende lampen. Jammer dat hij geen eigen parkeerplaats heeft, gelukkig kan hij de auto altijd bij zijn werk opladen. Naast het korte ritje van zijn huis naar de High Tech Campus rijdt hij trouwens niet veel. Ondanks de lichte hoofdpijn merkt hij dat de enkele uren slaap hem goed gedaan hebben, zijn hoofd is helderder dan het in dagen geweest is. Als hij, aangekomen op zijn werk, de stekker van zijn auto inplugt springt er een klein vonkje over. In eerste instantie schrikt hij hiervan, maar dan opeens schiet er een gedachte in zijn hoofd die hem de hele dag niet meer zal loslaten. Wat heen kan, kan ook terug! Hij gaat er zowaar van glimlachen.
Met een grijns op zijn gezicht stapt hij zijn laboratorium binnen, begroet zijn collega, die hem een bezorgde blik toewerpt.
‘Nog een beetje geslapen?’
‘Een beetje.’

Hij vermoedt dat ze expres een vrouw bij hem op de kamer hebben gezet om hem wat losser te maken, wat socialer. In heb begin deed ze werkelijk haar best, veinsde interesse in zijn werk en zijn persoonlijke leven. Op dat laatste ving ze altijd bot, hij praat nu eenmaal niet graag over persoonlijke zaken. Maar goed, enkele algemeenheden over vakanties, het weer en dat soort dingen kunnen er wel af, hij heeft geleerd dat dat op prijs gesteld wordt. En eerlijk gezegd, ze is een van de weinigen die ook iets snapt van zijn werk, misschien is ze daarom wel bij hem op de kamer gezet, als vertaler naar de rest van het team zeg maar.
‘Wil je koffie? Wat heen kan, kan ook terug,’ zegt hij, weer met die grijns.
‘Wat?’
‘Als ik nu koffie voor je ga halen, dan stroomt de koffie onder uit het apparaat nietwaar?’
‘Eh, ja...’ Zijn collega bijt vertwijfeld op haar rood gestifte lip, niet snappend waar hij heen wil.
‘Maar stel dat we de zwaartekracht om zouden keren, dan zou de koffie de andere kant op stromen nietwaar?’
‘Ja, inderdaad.’ Haar gezicht klaart op, aan dit soort gedachtenoefeningen van hem is ze wel gewend.
‘Hebben we nog van die nano processoren hier? Die van ons vorige project.’
‘Ik denk het wel, waarvoor?’
‘Dat leg ik je zo uit, eerst koffie halen. We gaan samen iets geweldigs doen!’
Ze glimlacht vriendelijk naar hem, waarschijnlijk denkt ze aan de bonus die ze zal ontvangen als het haar gaat lukken om hem echt te laten samenwerken. Maakt niet uit, hij heeft haar nodig voor dit project, ze is een goede programmeur.

Tot zijn stomme verbazing is hij de rest van de dag goed gehumeurd. De hoofdpijn is weggetrokken en hij merkt dat hij het zowaar prettig vindt zijn collega in zijn gedachtegang te betrekken. Het feit dat wat ze hier aan het doen zijn eigenlijk illegaal is, lijkt haar extra enthousiast te maken. Vreemd, hij weet eigenlijk helemaal niet zo veel van haar. Misschien moet hij toch iets persoonlijker worden en haar ook eens iets anders vragen dan of ze koffie of thee wil en of het raam open of dicht moet. Om vier uur ’s middags kijkt ze hem stralend aan en zegt, ‘Dit zou het moeten doen, wil je het nog testen?’
‘Nee, dat zou het riskanter maken.’
‘Dus vanavond?’
‘Ja, vanavond,’ zegt hij, ‘dan moet het gebeuren.’
Bijna omhelst hij haar als hij weg gaat, maar dat zou te ver gaan. Hij steekt zijn duim op en glimlacht naar haar.
‘Staat je trouwens best goed, die stoppelbaard, zou je vaker moeten doen!’ roept ze hem na.

Tevreden loopt hij over het terrein naar zijn auto. Het loshalen van de stekker kost wat meer tijd dan gewoonlijk. Zachtjes mompelt hij enkele woorden, alsof hij een bezwering loslaat. Niet dat hij daar in gelooft, maar toch. Ondertussen stuurt hij het kleine stukje techniek waar ze de hele dag samen aan hebben gewerkt het elektriciteitsnet in. Het begint al een beetje te schemeren als hij aansluit bij de file op de N2. De lantarenpalen zijn aan als hij zijn straat inrijdt, even fel schijnend als de afgelopen nachten. Hij parkeert zijn auto, loopt naar zijn huis en steekt zijn sleutel in het slot. Op dat moment dimmen alle lantarens in zijn straat naar een zacht gouden schijnsel.

Perfecte timing, denkt hij, en stapt tevreden zijn huis binnen. Vanavond zal hij slapen, het kleine wonder van techniek heeft zijn werk gedaan. Wat heen kan, kan ook terug, gewoon een kwestie van goed gericht programmeerwerk, en een beetje inventiviteit. Hij voelt een golf van enthousiasme door hem heen spoelen. Als dit werkt, wat kan er dan nog meer? Beelden van onbegrensde mogelijkheden tuimelen door zijn hoofd. Morgen mijn collega maar eens uitnodigen voor wat meer schemerig werk, denkt hij, ze schijnt er van te houden. Kort daarna valt hij, in het gouden licht van de straatlantaren, op zijn bank in slaap. De gordijnen zijn nog open.

Saturday, 22 July 2017

Drumbeat

Remember my story Taurus? It never really stopped talking to me. So here is a follow-up on that story, also inspired by two pictures I found on the internet.

Sorry, couldn't find the artists name for this one.

The drumbeat keeps going on, there is no way to shut it out. I know it’s not really there, it is just the beating of my heart. I want it to stop. I’m hiding, yes me, hiding. The big hideous monster of the labyrinth is hiding. I don’t want to see their faces anymore, the young people who remind me of better days, days when the sun was shining and I was running and playing in the fields. I guess the sun is still out there, I haven’t seen it for years. There is some light coming from above here, in the higher tunnels, that’s one of the reasons I like to sit here, hide here, at least a little bit of light, shining on my pale skin. I look at the shadows of my hands, falling on my feet. I look so human, every part of my body, as far as I can see, is human and yet they all call me a monster. Is it my unnatural pale skin that frightens them? I tend to forget what I really look like, I haven’t seen my reflection for such a long time. Sometimes I see it in their eyes, wide spread with terror.

And what do I see on those occasions? Two dark brown eyes with big lashes, curly hair on the top of my head, big wide ears, a long nose. Maybe not the prettiest face. It is not that what scares them, it's not even my nostrils and my horns next to my ears. My bulls head is gentle enough. It is the abnormality of my appearance, it is what I am, an abomination of nature, half human, half bull. And the tales, of course, the tales. According to the tales, I am a cruel man-eating monster. Mothers tell their children, be good or the king will send you to the labyrinth to be eaten by the monster. By me, who has been a vegetarian all my life! Although my stomach is human and can process meat, my teeth are not made for it! I like to eat my vegetables raw, chew on them for minutes.

The beat grows louder, I am afraid. The beat becomes faster. It is not my own heartbeat anymore. I really want it to stop. I don’t want to be confronted with the youngster anymore, not with my memories. And not with my hunger! There is some water dripping from the walls, I lick it up, it saves me from dehydration. But the hunger, nothing to eat! Nothing grows in these dark tunnels. The rumbling of my stomach mingles with the beating of the drums, both getting louder. They are getting closer, why did they bring drums? Hoping to scare me off? They must have seen the bones, the remains of the others. I don’t want to eat any of them anymore, it disgusts me, chewing on their flesh for minutes, making it even harder to swallow. But it is the only food I get, the only way of surviving.

I stare at my hands and feet, so much like theirs. No, I cannot do it another time, eat the same hands, the same feet. I am human! I am not a monster, I have never been a monster, they made me that! I’ll just stay here, hiding. Hoping they won’t find me. They’ll be damned anyway, no one finds their way out of the labyrinth. But it won’t be me this time, I’m done with it. Starvation is just another way of suicide, the only way of suicide in this godforsaken labyrinth. The drum is fading, it is just my heartbeat again, slowly dying. 


Picture: At the end of the Labyrinth by Ivan Kap

Monday, 14 November 2016

Dagenloze dagen (God bless America)

In Dutch this time. Dayless days just didn't sound right...


Het zijn de dagenloze dagen,
De wolken ondoordringbaar dik,
Het wil nog maar niet lichter worden,
De grijsheid houdt hardnekkig vol,
Het wordt geen dag vandaag.

Op dikke grijze dekens,
Oneindig wevend uit mijn raam,
Verschijnen mijn herinneringen,
Zich voegend zich naar het wolkendek,
Troosteloos en eindeloos,
Geen enkel straaltje licht.

Het zijn de dagenloze dagen,
De ergste die er zijn,
Ze willen maar niet lichter worden,
Geen eind en geen begin,
Alleen maar schemering.

Ik sluit mijn ogen half en zie je staan,
De wind waait door je haren,
Ik wil het niet meer zien.
Dat beeld van lang geleden,
Als messen in mijn maag,
Het wordt niet licht vandaag.

De wind waait door je haren,
Je waant je groot en sterk.
Je mond vertrekt zich tot een lach,
Je ogen doen niet mee en blijven hard,
Je haren zijn verward.

Ze zeiden dat het beter werd,
Ze zeiden dat het overging.
Achter de wolken schijnt te zon,
Ach hou toch op, wat weten zij ervan.
Het licht komt nooit meer terug.

Je lach te hard en waant je sterk,
Je ziet me niet eens staan.
En toen opeens vergreep je je,
Je greep me in mijn kruis,
Terwijl de wind nog door je haren blies,
Je kneep en kneep, je deed me pijn.

Het was zo’n dagenloze dag,
De wind woei door je haar,
Je kneep zo hard en zag me niet,
De messen in mijn buik, alleen voor mij.
Je lachte hard en kil, je ogen bleven koud.

Het wil nog maar niet lichter worden,
Het doet nog steeds zo’n pijn.
De grijze dekens helpen niets,
Je waant je nog steeds groot en sterk

En ik… ik keer me om, mijn kamer in,
Ik kots en kots en kots uit de herinnering
Ik wil je nooit meer zien, niet hier, niet daar,
En zelfs niet op het wolkendek,
De wind niet in je haar, nooit meer!
Kil licht, geen licht, nooit meer.

De dagenloze dag keert weer.